Czerwone belki

 

 1.Opis materiału :

Materiał składa się z dziesięciu czerwonych , sześciennych belkach , o  bokach o różnej długości  odpowiednio od siebie dłuższych o 10 cm , od 10 cm do 1 m , oraz odpowiadająca temu zjawisku zmiana masy każdej  z belek . Są to belki z masywnego drewna , w jednolitym ,czerwonym kolorze .

 

2.Cel bezpośredni :

-Umożliwienie  doświadczenia różnicy długości przedmiotów a przez to :

-Przyswojenie i  utrwalenie pojęć wielkości np.: „długi” , „krótki” .

-Poznanie i  utrwalenie pojęć proporcji , stosunków i  porównywania wielkości np.:„długi” –„dłuższy”-„najdłuższy”; „krótki”-„krótszy”-„najkrótszy” .

 

3.Cel pośredni :

-Ćwiczenie motoryki – chwytanie, ustawianie, dopasowanie, balansowanie ,płynność ruchów, mierzenie

-Doskonalenie  koordynacji wzrokowo-ruchowej

-Przyzwyczajanie do systematyczności , porządku , dokładności .

-Pokazanie i przyzwyczajanie dziecka do  tego , że wszystko  w świecie jest uporządkowane , istnieje w harmonii , a pomoce tego uczą .

 

4.Wiek :

Dzieci od 3 roku życia .

 

Lekcja  podstawowa :

 

1.Przygotwanie miejsca pracy .

Nauczyciel zaprasza dziecko do  współpracy , proponuje mu pracę z „czerwonymi belkami „ . Jeżeli dziecko jest gotowe i  akceptuje  propozycję , wraz z N przystępuje do pracy, wykonując czynności wstępne np.: rozłożenie dywanika-„wyspy”, przyniesienie z półki materiału , dbając o to , aby każdy element był przynoszony pojedynczo  i układany przed dzieckiem na dywaniku , w jego prawym rogu , tak aby większa część „wyspy” była wolna .

 

 

2.Prezentacja pracy z materiałem.

N pokazuje D materiał – wskazuje na przypadkowo rozłożone belki , w prawym rogu „wyspy. Bierze najdłuższą z nich w obie dłonie , przygląda się jej uważnie , dotyka , maca , tak , aby D dokładnie widziało jego ruchy i zachowanie . Pokazuje D belkę, przekazuje mu ją do rąk , pozwala dotknąć , poczuć ciężar materiału ,przymierzyć do siebie , stolika itd. . Następnie układa tę beleczkę przed dzieckiem na dywaniku . Całe działanie powinno odbywać się przy minimalnej ilości  słów , dbając o interaktywny kontakt N i D . N prezentuje wszystko powoli  i  spokojnie , dbając aby ruchy były precyzyjne , płynne i  ciche , a przedmioty nie uderzały o  siebie i  nie hałasowały . Następnie N wybiera kolejną , krótszą  od poprzedniej belkę i  układa ją przed dzieckiem . Dobiera kolejną i przystawia obie ściankami  długości do siebie , tak , aby przylegały do  siebie również jednym końcem ,demonstrując porównywanie obu przedmiotów. Czynność wykonuje w ciszy , skupieniu , powoli i spokojnie .

 

Palcami  przejeżdża po ich bocznych powierzchniach, przyglądając się przy tym stwierdza , która z nich jest krótsza . Odsuwa krótszą beleczkę nieco  na bok , a dłuższą z dwóch przysuwa do  poprzedniej , stykając je długościami ścianek. Czynność powtarza jednostajnie , wręcz rytualnie z każdą kolejną belką  . Ponieważ jest to prezentacja podstawowa , N może wykonać czynności  z wieloma elementami , aż do  momentu kiedy dziecko zechce sięgnąć do  zadania . W pewnym momencie jednak zaprasza D do współpracy . Wskazuje na resztę belek i  zapraszającym gestem wskazuje na ciąg ułożonych już elementów .

 

 

 

3.Aktywacja dziecka

Gdy dziecko podejmie próbę współpracy , N odsuwa się z pierwszego planu , ale ciągle uważnie czuwa i jest gotowy do pomocy . Nigdy nie wprowadza świadomie D w błąd . Jest dorosły , wie , która z belek jest najdłuższa , więc dzieli się swoją wiedzą z D . D ma teraz szansę dokładnie powtórzyć czynności , które wcześniej wykonywał N .W podobny sposób cały układ  zostaje ułożony przed dzieckiem . Teraz jest czas na dumę i zadowolenie . W tym momencie należy powstrzymać się od krytyki , uwag o wykonaniu zadania , był na to czas w trakcie trwania pracy .

 

4.Element samokontroli – kontrola błędów

Po wykonanej pracy dziecko jest w stanie samodzielnie ocenić ,czy zadanie zostało wykonane poprawnie i zauważyć jakość wykonanej pracy . Jeżeli wieża bądź ułożenie nie zostało ułożone poprawnie , błędy będą widoczne . Albo konstrukcja runie , albo  będzie niestabilna , widoczny będzie brak systematyczności i dokładności . Oprócz tego błędy będą wyczuwalne podczas sprawdzenia dotykowego . N najpierw sam dwoma palcami , bądź dłońmi  od góry do dołu  i z powrotem przesuwa wzdłuż wieży. To  samo proponuje D wskazując na budowlę , albo  biorąc dziecięce dłonie pokazuje ruch przesuwając po ściankach wieży .

 

5.Zakończenie pracy

Jeżeli wieża bądź ułożenie zostało zbudowane , doświadczona samoocena , konstrukcję można rozłożyć , zachowując te same czynności i  stosując się do tych samych zasad , jak przy jej budowaniu . N zwraca uwagę w jaki sposób kolejne elementy  są rozmontowywane . To uczy szacunku do materiału , materiał jest dla nas bardzo ważny , ma nawet własne miejsce w naszej sali. Rozkładamy i  odnosimy go na swoje miejsce , kolejno, pojedynczo , powoli i spokojnie . Dbając o  precyzję ruchów, zgrabność wykonywanych czynności . Te działania uczą także porządku i odpowiedzialności . 

 

Kolejne razy pracy z tym materiałem mogą odbywać się już samodzielnie , bez pomocy N . Istnieją także inne warianty pracy z „czerwonymi belkami” . Znaczenie ma tutaj powtarzanie pracy z materiałem , przez co  następuje utrwalanie przyswojonych wiadomości , usprawnianie sposobu ich wykonania , wymyślanie różnych , innych wariantów pracy z materiałem .

 

6.Warianty pozostałe :

-Układanie belek w wersji horyzontalnej „poziomo”  .

-Układanie wieży ze stykającymi się rogami bądź  według środków belek

-Układanie wieży pionowo , belka na belce całymi  ich długościami ścianek

-Układanie wieży pionowo symetralnie obrócone o  45’ bądź „w gwiazdę”

-Zabawa ze znikającym elementem .

-Budowanie wieży lub ułożenia z zamkniętymi oczami

-Ćwiczenia dowolne , konkursy na oryginalny pomysł wykorzystania i ułożenia belek .

-Zastosowanie z innymi  materiałami, np.: z brązowymi schodkami , z różową wieżą .

-Zabawa w głuchy telefon , bądź czytające dzieci  otrzymują liścik z poleceniem przyniesienia jakiegoś elementu znanego materiału .

 

powrót...